© ROKI Foundation Holland

ROKI

19 augustus 2017

 

Lieve familie, vrienden en belangstellenden,

 

Het is stil om ons heen. Dat is natuurlijk vreemd in een huis waar meerdere kinderen uit meerdere gezinnen verblijven. Maar er is een goede verklaring hiervoor. Het huis is dicht voor de duur van drie weken. Dat roept natuurlijk vraagtekens op, want waarom start je zo’n huis? Inderdaad omdat kinderen een kans moeten krijgen, ondanks de erbarmelijke thuis situatie. Maar je moet leren van het verleden. Het is wel ingewikkeld en soms niet te begrijpen. We doen een poging om het ook voor onszelf op een rijtje te houden.

 

Kinderen die geen of onvoldoende contact hebben met hun ouders, voornamelijk hun moeder, ontwikkelen zich niet en hebben of krijgen een probleem met binding. Ook de ontwikkeling van het geweten gaat zeer vertraagd of gaat ontbreken.

 

Om dit te voorkomen gaat het huis regelmatig een weekend dicht of zoals nu het geval meerdere weken. De kinderen zijn afgelopen vrijdag allemaal thuis gebracht om deze weken met hun moeder en, zo aanwezig, ook met hun vader contact te houden. Dat dit nodig is, blijkt uit het feit dat sommige kinderen de afgelopen week een veranderend gedrag vertoonden. Ze geven aan dat ze niet naar huis willen, maar wel hun moeder missen. Daarmee geven ze de verscheurdheid weer die ze hebben.

 

Een van de kinderen vertoont een agressief gedrag, tenminste hij schreeuwt echt heel hard en agressief als iets niet naar zijn zin gaat. Er gaat dus heel veel niet naar zijn zin. Normaal is hem dat redelijk afgeleerd, maar hij is weer begonnen. Hij heeft geen zin om naar het toilet te gaan (3 meter verder), maar urineert gewoon op de bank. Hij moet natuurlijk bestraft worden, maar welke straf? Hij herkent zijn eigen gedrag niet, dus wat moet je nu met hem? Hij kreeg een korte straf en als hij na de drie weken terug komt, zullen ze iets moeten doen aan zijn afwijkende gedrag in de hoop dat hij de volgende keer zijn ongenoegen op een andere manier manifesteert.

 

Anderzijds geeft dit aan dat ze het bij Kerub goed naar hun zin hebben. Ze hebben nog steeds vakantie van school. Dat duurt hier wel 3 maanden. Ze hebben de ruimte en speelgelegenheid genoeg. Alles is weer op zijn plek terecht gekomen.

 

Een groep uit Urk heeft zich op een wonderbaarlijke wijze ingezet om de omgeving van het huis te verbeteren. De buitenboel was een modderpoel en daar moesten de kinderen in fietsen of rollerskate. Nu gaat fietsen uiteraard heel goed in modder. Tenminste dat vinden de jongens. Lekker stoer en als je genoeg keer door een plasje rijdt, kan daarna een varken erin een modderbad nemen. Varken? He, dat klopt niet, het is ook zeer geschikt voor jongens. De fiets kan je nog herkennen aan de vorm van de twee wielen, maar aan de jongens was niets herkenbaars meer te zien. Van top tot teen onder de modder, alleen de tanden waren nog zichtbaar door de grijns op hun gezicht. Een emmer water gaf enig zicht op het mens zijn en daarna een douche en ja hoor, het waren de jongens van Kerub.

 

Om dat te voorkomen (jammer hoor jongens, maar de werksters waren echt niet gecharmeerd) heeft het bestuur besloten dat er een bestrating moest komen. Daar werd specifiek voor gebeden en bijna de andere dag vroeg een groep uit Urk of Kerub soms belangstelling had door hen bouwwerkzaamheden te laten verrichten. Gebedsverhoring. Na enig denken en rekenen, kwam het bestuur tot 5 projecten. Een houtopslag aan de voorzijde, zodat niet elke dag het hout achter vandaan gehaald hoefde te worden; de bestrating van de oprit; een bloementuin die niet echt floreerde door acht rennende kinderen; een overkapping voor buiten eten en chillen (modern voor kletsen) en renovatie van de waterput.

 

Twee weken voor hun komst is het terrein voorbereid. Een graafmachine egaliseerde het terrein door op sommige plaatsen 50 centimeter af te graven. Dat kwam de kerk trouwens goed uit, want die zochten nog een vrachtauto of 6 vol met grond om aan te vullen. Zo konden we elkaar tot een hand en een voet zijn. Ook het speeltoestel met de schommels en de zandbak moest wijken. Met vier man deze uit elkaar gehaald voor zover nodig. Wat een zwaar kreng was dat. Een deel kwam slechts 10 meter van zijn plek en dat was voor de spieren ver zat.  

 

De groep van Urk Goes is twee weken geweest en hebben toch een berg werk verzet. Niet normaal meer. Ze hebben zichzelf groots overtroefd. Er was die twee weken precies een hittegolf in Roemenië. Temperaturen van meer dan 32 graden met uitschieters van 42 graden. En ze gingen maar door. Wel veel water gedronken. Van Kerub kregen ze soep voor het zout en voeding ter compensatie van de energie. Nu kunnen wij inmiddels wel goed tegen de hogere temperaturen, maar wat deze jongeren en hun wat oudere begeleiders deden was echt een wonder.

 

Er waren drie kruiwagens en die werden gebruikt voor ruim 50 kuub grote stenen, daarna kleine stenen en vervolgens grind naar boven te kruien. Elke laag werd getrild (of hoe dat ook mag heten), waardoor een goede fundering ontstond. Daarna laagje zand en de stenen. Allemaal handwerk. Wellicht heeft iemand geteld hoeveel hij of zij naar boven is gelopen. Telkens een helling van 2,5 meter over een afstand van 30 meter op en weer af. Het water droop van hen af, maar ze gingen door. In verband met de warmte kwamen ze vroeger en zouden eerder naar huis gaan. Dat is in het begin twee keer gebeurd. Daarna kwamen ze om 8 uur en gingen ze meestal na 6 uur pas terug naar hun verblijf. Gedreven door hun geloof in God. Lof aan Hem, maar ook aan deze jongeren, die twee weken vakantie opofferen om in een onooglijk dorpje in Roemenië een klein kindertehuis te helpen.

 

Ze hebben alles gedaan, behalve de waterput, maar dat is een kleiner project die we zelf kunnen doen. Ook hielden ze de tweede week bij de kerk een Vakantie Bijbel Week, waarmee ze de kinderen van het dorp, dus ook van Kerub, de verhalen uit de Bijbel bekend maakten. De kinderen genoten en als we de gezichten van de leidsters zagen als ze terug kwamen, hadden zij ook genoten. Ze deelden ook nog pakketten uit in het dorp bij de afgesproken adressen. Deze nodigden ze ’s avonds uit voor de afscheidsbarbecue. En dan krijg je weer tranen in de ogen. ’s Avonds kwamen inderdaad tot 15 ouderen bij ons eten van de door Urk Goes georganiseerde barbecue. Iemand van het dorp bracht uien en knoflook mee als bijdrage. Helaas heeft de groep die niet meegenomen (grapje) en worden ze gebruikt voor de maaltijden van Kerub.

 

Het is achter de rug. Voor de klusjesman en vrouw blijven de details en het werk dat die twee weken is blijven liggen. Daar zit ook een beetje tijdsdruk op, want a.s. donderdag komen we voor ruim twee weken naar Nederland. Onze kinderen, kleinkinderen, vrienden en belangstellende echt ontmoeten. Wellicht is dat een beetje ingewikkeld te begrijpen, maar dat missen we echt heel erg. We hebben heel dankbaar werk, maar zoals we vorig jaar omschreven: jullie zouden bij ons moeten komen wonen, dan is Abod een heel goed verblijf. Dat kan uiteraard niet want dan zou het dorp weer anders zijn. We verheugen ons op Nederland, maar denken ook aan ‘ onze ‘ kinderen hier die in hun thuis situatie verblijven en die nu even geen kans hebben.

 

We verblijven op diverse adressen in het land maar zullen ook een tijdje in Wilnis komen. Zoals we vroeger tijdens de werkzame tijd wel eens zeiden: we weten jullie te vinden J.

 

Tot een volgende keer. Blijft u aan de kinderen, het bestuur Kerub, de gemeenschappen op 1 kilometer van de wegen en ons denken in jullie gebeden?

 

Aart en Ria.