© ROKI Foundation Holland

ROKI

25 september 2017

 

Lieve familie, vrienden en belangstellenden,

 

Wij zijn weer terug in Abod. 's Avonds om 10 uur kwamen we aan. Sandra was aan het werk dus kwam even wat bij ons drinken. Ze vertelde dat het niet goed ging met Barbi. Ze was erg benauwd met haar astma en dat kan betekenen dat ze snel naar het ziekenhuis moet. We stonden dus stand-by.

's Nachts om één uur was het al zover. Sandra zou zelf met haar naar het ziekenhuis rijden want dan ging alles snel in zijn werk. Als je moet wachten op de ambulance dan ben je zo weer 45 minuten verder.

Wij zijn in Sandra haar bed in het huis van Kerub gekropen en probeerden weer te slapen, maar na een uurtje was Sandra weer terug met Barbi. Onderweg erheen had ze de auto met de airco koud gehouden en daardoor kreeg Barbi weer lucht. In het ziekenhuis wilde ze haar niet binnenlaten omdat ze dachten dat het weer eens om een bezorgde moeder ging. Ze zeiden dat een klein kind dit zo vaak heeft. Ga maar naar huis en ga morgen naar je huisarts. Sandra boos en alle zeilen bijgezet maar ze kon onverrichter zaken weer naar Abod.

Na een paar uur stond Sandra weer aan de caravan en zei: Nu heb ik de ambulance gebeld en die komen. Ik, Ria, ben met Barbi in een deken gewikkeld buiten gaan zitten en door de koude lucht ze kreeg iets meer lucht maar nog steeds erg benauwd. De ambulance deed er erg lang over, maar toen ze er waren zagen ze wel dat dit kindje het met haar eigen ademhaling niet redde. Ze moest dus mee naar het ziekenhuis. Ik moest op de brancard gaan zitten en kreeg Barbi in mijn armen. Zo moesten we de berg over, vol hobbels en gaten. We werden heen en weer geschud en gebonkt maar we kwamen er. Sandra was intussen de moeder van Barbi thuis gaan halen, die in het volgende dorp woont. Ze heeft 14 dagen geleden een baby gekregen dus die moest ook mee vanwege de voedingen en papa zag het niet zitten met hem. In het ziekenhuis was nog dezelfde arts. Hij kwam slaperig in zijn kamerjas bij ons. Nu zag hij ook wel dat dit serieus was. Ze moest zo snel mogelijk een injectie hebben. Toen bleek dat er nog wel veel geluid uit Barbi kwam. Ze gilde het hele ziekenhuis bij elkaar. De arts zag de baby en vroeg aan de moeder hoeveelste kindje dit was. Ze zei de achtste. De arts vroeg of ze zo door wilde blijven gaan om zo een heel kindertehuis vol te krijgen. Er zijn toch voorbehoedsmiddelen. Maar dat wilde haar man niet zei ze. We zouden je moeten verplichten zei de arts. Was dit maar mogelijk maar dit mag ook niet in Roemenië.

 

Barbi moest voor een paar dagen aan het infuus en dus in het ziekenhuis blijven. De moeder hoort bij haar kind te blijven in het ziekenhuis maar de kleine baby mocht er niet blijven. Toen is zij met de baby weer naar huis gegaan en is niet meer terug gekomen. Barbi moest 6 dagen in het ziekenhuis blijven. Kiss Ibolya (één van de werkers) en wij zijn verschillende keren bij haar wezen kijken. Vrijdag was ze het enige kind op de kinderafdeling en er waren 2 zusters. Gelukkig waren ze heel lief voor Barbi en maandag mochten we ze weer op komen halen. Haar vraag in de auto was of ze even bij haar mama mocht kijken. Dat hebben we maar niet gedaan want dat haar moeder thuis zou zijn was onwaarschijnlijk. De twee nog thuis zijnde kleine meisjes worden dan achter slot en grendel alleen thuis  gelaten. Gelukkig heeft de vader er nu in toegestemd dat de oudste van de twee, dus die van 3 jaar ook naar Kerub mag komen. Het andere meisje is nog te klein want voor haar 3e jaar mag ze officieel niet in een tehuis wonen. En de nieuwe baby, een jongetje, komt dus ook nog niet aan de beurt. Dan zijn er uit één gezin 5 kinderen hier.

 

Na het bezoek aan Barbi hebben we de schokdemper test uitgevoerd. We reden om een leeggelopen stuwmeer, waar met externe subsidie een prachtige weg was aangelegd. Toen hield de weg op en veranderde in een met stenen verhardde weg met gaten waar je U tegen zegt. Hobbelend met een snelheid van nog geen 10 kilometer per uur reden we twee kilometer lang. En dan duurt zo'n stukje wel erg lang. De rest ging beter, in de meeste gaten lag een soort steenslag, waardoor je een beetje door kon rijden. Autootje dus weer getest en in orde bevonden.

 

We zijn best wel geschrokken. Op de basisschool waar onze grotere jongeren naar toe gaan, hebben ze Charly ontdekt. Dat is lollig denken ze. Ze gaan dan met potloden een ritueel aan en Charly helpt dan iets op te schrijven. Helaas hebben ze nog niet door dat Charly een demon is, die zich niet beperkt tot een stukje schrijven. Ervaring leert dat jongeren die dit hebben gedaan, angstig worden, slecht slapen, heel enge dromen hebben en sommigen zich zelf van het leven beroven. De leiding heeft via de predikanten alarm geslagen, maar onze jongeren zijn al in contact gekomen. Bidden jullie met ons mee om de demonen weg te houden van onze jongeren? Het is zo nodig want ze hebben het al zo moeilijk in het leven en dit erbij helpt hen alleen de afgrond in.

 

Het weer is omgeslagen en dat merkten we. De eerste bui ging gepaard met harde wind. Redelijk uniek hier. Dakpannen vlogen door de lucht, gelukkig naast onze auto en caravan. Dakgoten waaiden los en ja hoor, daarna ging het niet regenen maar hozen. Het kwam met bakken uit de hemel. Op zich geen probleem, maar het is hier heuvelachtig. Wij redelijk hoog dus zagen we de kolkende rivier ontstaan en om de hoek gaan als een stevige stroom. Gelukkig is het nieuwe pad daarvoor gebouwd, dachten we. Toen het weer droog was en wij naar buiten konden zagen we de puinhoop. Zand was overal heen gespoeld en beneden aan de weg waren geulen ontstaan. Weten we gelijk de zwakke punten van het nieuwe pad. Hebben we de komende tijd tenminste weer iets te doen, naast ons te doen lijstje van meer dan twintig punten. Help!!!

 

We zijn begonnen de nieuwe houtopslag te vullen. Dat betekent uiteraard dat de oude leeg moet en dat is ongekloofd hout. Op zich klusje, maar ze hebben stukken van 60 centimeter gezaagd. Moet je die eens proberen te kloven met een gewone bijl. Bijna onmogelijk. De jongens, Deszö en David, moeten één uur huiswerk maken en daarna nog één uur werken, want twee uur huiswerk is voor hen een brug te ver. Dit betekent dat iemand in de oude opslag staat en elk stuk pakt en beslist. Kettingzaag en dan kloven, gelijk kloven of gelijk goed. Heel praktisch, maar ongeveer 30 kuub op deze wijze met één uur per dag (als het goed weer is), is bijna uitzichtloos.

 

Het is hier nu inmaak tijd. Voor de jongere generatie, die deze term niet kennen: dit betekent voedsel klaar maken om van de winter te eten te hebben. Vera maakte szakuska. Dus een heleboel paprika's, tomaten, uien, wortelen en dikke melige bonen. Alles heel fijn maken en in een pan met ruim olie (enkele flessen zonnebloemolie) drie uur laten koken. En al die uren roeren en nog eens roeren. Resultaat een rode brei die je dik op de boterham doet. Heel erg lekker, machtig en sommigen maken het zodanig dat je er nog uren plezier van hebt bij het opboeren. We hebben ze ook geproefd die per ongeluk een hete paprika erin hadden. Dat weet je niet, want de paprika komt eigenlijk van de rode peper en sommigen gaan terug naar de oorsprong. Dan heb je er geen uren plezier van, maar een half uurtje met de mond open en dan is het meeste wel weer voorbij.

 

Bij Attila en Sandra maakten we vinetta. Vuur maken van gekloofd hout, roosters erboven als de ergste vlammen weg zijn en dan 20 kilo aubergines erop roosteren. Dat is een kunst op zich, want ze moeten niet verbranden, maar de vlammen mogen er wel tegen aan, dan komt er die lekkere branderige smaak er aan. Dan dump je de aubergine in een bak met koud water. Waarom? Simpel anders verbrand je je vingers. De aubergine moet namelijk van de verbrande schil worden ontdaan en dat doe je met de hand. Als het zwart eraf is, dan moet het restant afkoelen. Het resultaat lijkt een beetje op hom of kuit bij de vissen. Als het afgekoeld is gaat alles in zakken in de diepvries. Klaar is Kees. Als je het gaat eten dat ontdooi je het uiteraard, mix het met een heel klein uitje, mayonaise (liefst zelf gemaakt) en wat olie. Je krijgt dan een lekkere soort pasta van groente.

 

Dat was weer een compilatie uit onze belevenissen. Nog vier of vijf weken en we gaan of komen weer terug naar Nederland.

 

NB. We hebben dit samen geschreven ieder in zijn of haar eigen stijl.

 

Met hartelijke groet,

 

Aart en Ria