© ROKI Foundation Holland

ROKI

5 augustus 2017

 

Lieve familie, vrienden en belangstellenden,

 

Hier komt alweer ons 5e bericht van dit jaar. Uiteraard beleven we bijna elke dag wel iets en we proberen jullie daar de high lights van te berichten.

 

Wij hebben een auto, die helemaal vol met elektronica zit en dus bij elk wissewasje ons een bericht geeft. We weten niet hoe dat bij jullie is, maar als zo’n geel symbooltje in je dashboard gaat branden kijk je gauw wat dat betekent. Ons symbool betekent katalysator. Oef, dat klinkt ingewikkeld en duur. Maar goede raad is niet duur maar goedkoop. De garage van Attila en Sandra wilde onze auto wel aan de computer hangen en zo kijken wat er aan de hand is. Csabi sloot alles dus netjes aan en ja hoor, de gegevens van dit type motor had hij niet. Hij gaf wel een betrouwbare garage door, ongeveer 1 kilometer rijden. Daar wilden ze wel even kijken, maar het moest er tussendoor want ze werkten op afspraak. Toen de auto aan de computer was aangesloten bleek dat we verkeerde benzine reden. Het is een Euro 95 benzine motor, maar ze vertelden dat in Roemenië alles een beetje minder was, dus we moesten de andere benzine met octaan 98 gaan rijden. Eenvoudig dus, maar in Roemenië is niets wat het lijkt. Toen de auto weer naar buiten werd gereden, barste er iets uit van de airco. De eerste gedachte dat de auto in de brand was gevlogen, maar dat viel gelukkig mee. Na een uurtje wachten op een bankje, dus zonder airco, werd een nieuw onderdeeltje geplaatst en konden we weer koel rijden. Oh ja, het lampje was uitgegaan. Nu rijden tot de tank bijna leeg is en dan met een hoger octaan gehalte gaan rijden.

 

De auto staat naast onze caravan en er is nog nooit iets verkeerd gegaan tot op een goede middag. Je loopt naar de auto en dan zie je iets wat ongewoon is. Met een voorwerp, waarschijnlijk een steentje, was een bochtig parcours in de lak gemaakt of wel gekrast. Wat er dan door je heen gaat is bijna niet te beschrijven. Eerst erg boos, wat halen ze nu weer uit, paar niet nader te beschrijven scheldwoorden. Dan de klap. Je bent vreselijk teleurgesteld. We zetten ons toch altijd bijna dag en nacht 6 dagen per week in voor die kinderen en dan belonen ze je hiermee. Het gaat eigenlijk niet om de auto, maar ja, waar gaat het eigenlijk wel om? Je beseft ineens dat deze kinderen niet beseffen dat we er om hen zijn. Om hen te ondersteunen bij het zoeken naar hun toekomstige weg. Hen met daad en wat handwerk de liefde van Jezus te tonen, niet egoïstisch, maar gunnend. We hebben de kinderen op een rijtje voor de tekening gezet en gevraagd wie dat had gedaan. Iedereen wist dat zij het niet hadden gedaan, maar die zochten we niet. Even een stukje toneel, één voor één moesten ze naar de auto komen en daar werd met hun hand de contouren van de tekening gevolgd. De grote jongens vielen snel af, de kleinste ook, dus bleef er maar één over. De werkster en Ria konden toen proberen om het voor elkaar te krijgen dat hij toegaf het gedaan te hebben. Ik, Aart, moest een tijdje weg. Emotioneel, boos, verdrietig, teleurgesteld, noem maar een serie emoties in 10 minuten. Op de tuin hangend op een wankele paal, starend in de verte kwamen ze allemaal voorbij. Ik kon de dader even niet meer verdragen. Achteraf onbegrijpbaar. De emotie van ondankbare kinderen kwam het meeste binnen. Toen gelukkig weer: het is maar een auto, dus wat maak je je druk. Het volgende probleem: welke straf krijgt hij? Eerst toegeven dat hij het heeft gedaan. Straf op zich. De Roemeense manier? Pak slaag? Past niet in het beleid van Kerub en, eerlijk, ook niet bij ons. Het grootste probleem? Dit de Roemeense mensen duidelijk maken. Zijn de Nederlanders dan een beetje gek? Niet lachen, de straf is geworden dat hij een tijdje niet mee mocht met de auto, dus ongeveer 30 meter rijden. De andere kinderen wel. Hopelijk heeft hij geleerd van andermans spullen af te blijven, dat hij niet een ongenadig pak slaag krijgt, dat hij gewoon weer mag komen. Les voor ons? Is dit nu houden van kinderen? Ook als ze dit uithalen?

 

Intussen is er een afgesproken groep jonge mensen gekomen om een aantal grote klussen af te werken. Het terrein van Kerub wordt voorzien van een verharding met straatstenen, een overkapping, een houtopslag en een nieuwe put. En dat in twee weken. Het is te doen, maar wat zo bijzonder is, is dat deze jongeren dit uit hun geloof in de Here God doen. De eerste zondag zongen ze hier in de kerk ‘Stel mijn vertrouwen op de Heer mijn God’. Dan sta je bijna te huilen. De wegen hoe ze hier zijn gekomen zijn al bijzonder, de voorbereidingen intens, maar als je ze dat hoort zingen, zeg maar belijden, dan is alle dank voor onze God. Wat een fijne groep jongeren met de wat oudere leiding. Vandaag speelden ze de kruisiging in mime op de muziek van Via Dolerosa. Kippenvel en tranen zoals ze dat neerzetten. Daarna zongen ze nog twee liederen, waarvan zelfs één met een Hongaarse tekst (met een klein inlegvelletje). Tamas, de lokale dominee riep nadat ze naar hun verblijf waren vertrokken: Aartbasci hoe komen jullie aan deze groep fantastische jongeren? Menselijkerwijs stonden we met een mond vol tanden. We kunnen het beredeneren, via, via, via. Je kent het wel, maar waarom komen ze hier? Dat is leiding van God, want dat via via is eigenlijk onbegrijpelijk. Ze hebben er een week opzitten, waarin ze zwaar lichamelijk werk hebben gedaan tijdens de hittegolf hier. We houden jullie op de hoogte en de foto’s komen op onze website. De komende week gaat een deel hier in het dorp de VBW (vakantie bijbel week) organiseren voor de kinderen van het dorp. Al wat we hebben gezien van hen, wordt dat groots, één grote getuigenis. Voor degene die God kennen: bidden voor hen.

 

De hittegolf is al even aan bod geweest. Een week van meer dan 30 graden in de schaduw, nachten van 24 graden of wel, het is gewoon heet. Het is hier in het dorp stil van 11.00 uur tot 16.00 uur. Te warm om iets te doen. Voor de jonge mensen niet, want ze gaan door. Oké het kost veel drinkwater. Veel niet drinkwater over hen heen. Om 12.00 uur allemaal een bord zoute soep. Wat hebben we bewondering voor elk lid van de groep.

 

Vandaag is het zondag en het was vandaag 38,8 graden in de schaduw. Erg warm dus, zeker als je het weerbericht van Nederland hoort. Ondanks dat verlangen we weer naar Nederland. Over 2,5 weken komen we weer even over. Trouwerij, verjaardagen, markten zijn in die periode en die wilden we niet missen. Daarna gaan we weer terug, waarschijnlijk tot eind oktober, tenzij het dit jaar vroeg koud gaat worden. Dan pakken we in en koppelen we aan en gaan op pad.

 

Voor die tijd krijgen jullie nog een bericht van ons, want we blijven dingen beleven of meemaken.

 

Veel liefs,

 

Aart en Ria.