© ROKI Foundation Holland

ROKI

5 mei 2017

 

Lieve mensen,

We hebben jullie mailadres gewoon van ons bestand van vorig jaar gebruikt. Als je niet op de hoogte wil zijn van onze bezigheden in Roemenië, geef dit dan even door. Dan halen we jullie mailadres uit het bestand. Helaas ga je dan wel veel missen, maar we zouden het ons kunnen voorstellen.

 

We waren onderweg en daar begon ons avontuur al weer. Op maandag vertrokken we weer voor langere tijd naar Roemenië. De laatste twee weken in Nederland waren in het kader van afscheid nemen en bij alles denken: dit is voorlopig voor het laatst en de komende tijd zullen we deze persoon niet meer zien of spreken. Van onze vorige berichten weten jullie dat dit niet onze sterkste kant is, afscheid nemen. Maar ondanks dit alles was er geen twijfel. Tijdens een werkweek in Westendorp mochten we ons werk presenteren en daarbij was de tekst van Matthéüs 25 vers 40 uit de Bijbel naar voren gekomen: Voorwaar, Ik zeg u: voor zover u dit voor één van deze geringste broeders van Mij gedaan hebt, hebt u dat voor Mij gedaan. We doen het niet voor onszelf, maar voor onze naasten en wij hebben daar de capaciteit en kracht voor gekregen.

 

Maar……… alles ging goed tot en met zuid Duitsland. Na een koude nacht gingen we op weg naar west Hongarije, dus dwars door Oostenrijk. Het werd steeds meer bewolkt en de regen ging over in natte sneeuw. Volgens de temperatuurmeter in de auto werd het rond nul graden. Natte sneeuw werd droge sneeuw, de bermen werden wit en er kwam een laagje sneeuw te liggen. Ongeveer 30 kilometer voor Wenen begint de A21 en die gaat ongeveer 7 kilometer redelijk steil omhoog. Meestal kruipen de vrachtauto’s omhoog en kunnen wij op de tweede baan hen wel voorbij rijden. Nu niet. Er lag zoveel sneeuw dat vrachtauto’s links en rechts weggleden en slipten. Op een gegeven moment stonden we stil. Op de radio werd gemeld dat auto’s met zomerbanden van de weg moesten en dat de A21 werd afgesloten. Brrr. Wij stonden daarop stil. In een ingeving (of was het sturing?!) de knop ‘off-road’ van de auto ingedrukt en rustig opgetrokken en naar links gestuurd. We konden langs de scheef staande vrachtauto’s omhoog kruipen. Na ongeveer 200 meter reden we alleen in de sneeuwbui. Geen andere auto’s meer. Op de tegenliggende rijbaan stond alles een beetje schots en scheef en stil. Wij bleven rollen. Techniek en bescherming van God. Op het hoogste punt zagen we dat de weg vrij werd van sneeuw en konden we weer gaan afdalen. Vreemd dat je dan eerst niet harder rijdt dan de stijgsnelheid van 20 kilometer per uur tot je beseft dat een schone weg eigenlijk betekent dat je gewoon kunt rijden. Wat ben je moe van die paar kilometer glibberend omhoog rijden. We hadden geen honger en zijn doorgereden naar Hongarije. Daar was een harde wind en een temperatuur van ongeveer 5 graden. Leek Nederland wel. Later hoorden we dat de A21 voor 9 uur afgesloten was geweest. Daar hadden we dus ook hebben kunnen staan, maar wij mochten en konden onze reis vervolgen. Dank U wel.

 

De rest van de reis ging redelijk voorspoedig. Degene die ons kennen weten ons devies: op koffietijd weg en met theetijd aankomen. Rustig aan dus en we kwamen keurig op tijd aan bij Kerub in Abod. Wel iets later, maar dat zit in het uur tijdverschil. In Abod werden we verwelkomd door Sandra, de kinderen van Kerub en een groep jongeren uit Nederland die werkzaamheden kwamen uitvoeren. We waren dus binnen de kortste tijd ‘thuis’. Kinderen die je aanvliegen en om je nek springen, omhelzingen etc. Zijn ze echt blij of doen ze maar alsof? Nee, ze zijn echt blij om ons weer te zien. De achterblijvers zijn niet direct vergeten, maar wel een beetje verzacht.

 

Kerub wilde voor ons een stenen plateau maken, zodat we niet met de caravan en voortent in de modder hoefden te staan. Maar dat was nog niet klaar. De toerit lag voor zand en pallets met stenen. Daarom bleven we met de caravan op de weg staan. Ook wel gezellig, van tijd tot tijd een auto vlak langs je, pratende mensen die langs lopen en wij binnen.

 

De zaterdag werd goed gebruikt. De randen van het plateau waren al aangebracht en de groep had al zand en grind erin gestort. Met een heel zware trilmachine werd dat aangetrild en daarna van een laag zand voorzien die uitgerijd werd. Uitreien is met een lange plank het zand egaliseren. Intussen met man/vrouw en macht de stenen naar boven rijden met twee kruiwagens of met de hand. Goed voor de energie, maar wat een werk. Toen het zand erachteraan. Vervolgens met een aantal mensen de stenen naar de twee stenenleggers brengen. Even juichen toen de laatste stenen gebracht werden en nogmaals juichen toen de laatste steen werd gelegd. Zand erover en schuifelend lopen en bezemen. Te modderig om omhoog te rijden en daarom besloten dit maandag te doen. Dan was de Nederlandse groep er nog om mee te duwen. En inderdaad was het maandag mogelijk om boven te komen, zelfs zonder duwen. De caravan stond bijna gelijk goed.

 

De andere dag de groep uit Nederland naar Cluj Napoca gebracht. Hun werkweek zat erop. Weer een waardeloos moment: afscheid nemen van een groepje leuke en gezellige mensen.

 

Toen we weer in Abod waren moest de voortent nog opgebouwd worden en tijdens dat hoorden we de buurvrouw David, één van de jongens hier, roepen. Uiteraard waren we nieuwsgierig en keken ook even. David stond met zijn voet op een stevige rat en hield die zo in bedwang. De status quo werd dus gehandhaafd. De buurvrouw had een rat zien lopen en David had die gevangen, maar wat nu? Aangegeven of ze niet een hak bij de hand had en ja hoor, die stond om de hoek. Met David afgesproken dat hij op tijd zijn voet zou weghalen en vervolgens met de hak de nek van het beestje geknakt en met de achterkant van de hak de schedel ingedeukt. Een vuilblik leverde het transport naar de mestvaalt op.

Zo zien jullie maar weer: we zijn er weer. Op volle snelheid en sterkte.

 

Bij goede kennissen in Cserefalfa waren we even op bezoek en zij hielden een verkoping. Wij konden daar een loopfietsje kopen en dat ding is echt een succes. Gyuri en Barbi racen om de beurt op dat ding, nou ja, Gyuri 5 keer en Barbi 1 keer. Barbi is jonger en ietsje minder dominant. Dat racen gebeurt van de helling af in de volle breedte van het pad van ongeveer 5 meter. Het gaat meestal wel goed, als ze vallen gaat de mond open en kunnen jullie het in Nederland horen. Wat kunnen die kleintjes een geluid produceren. Maar ja, dat was in hun thuis situatie het enige wat ze konden gebruiken om hun ruimte te claimen. Dat zijn we ze aan het afleren, want als je wat ouder wordt, komt een bepaalde doofheid, maar dit was te erg. De kinderen kan je het niet kwalijk nemen, ze moeten nog veel leren. Eten met een lepel, ja inderdaad soms kan je ook een vork gebruiken, op je stoel blijven zitten, je neus afvegen als er een pijpje onder hangt.

 

Vandaag hebben ze in een étterem Kerub (restaurant Kerub) gegeten. Gisteren was elders een diner en daar was veel van over die Sandra had gekregen. Nu alle kinderen geleerd hoe het in een restaurant toe gaat. Hoe een ober langs komt om te vragen wat je wilt eten van het menu. Dan komt er eten op tafel en schep je netjes een beetje op. Je gaat niet staan en lopen, maar je vraagt of de buurman het doorgeeft. Wat is dat voor hen moeilijk!!!!!! Maar wat deden ze hun best. Rijst met groenten en een kippenpoot en sommigen keken bij ons de kunst af en aten zelfs met mes en vork. Oké, het mes in de kippenpoot en die naar je mond brengen, de rijst naar de rand van het bord en daar vandaan de mond inschuiven, maar de wil was er. Wij hadden nog frisdrank en dat werd a la minuut de wijn. Hoe ervaar je dat. Nu aan de hoeveelheden, die naar binnen gingen te zien, hebben ze genoten. Het toetje bestond uit stroopwafels, paaseitjes (dank je Nederlanders) en bonbons (dank je huisarts van de familie Fekete). Bij elkaar de dag van hun leven.

We zijn er dus weer!! Veel lichamelijk werk, creatief zijn in oplossingen, weten dat je thuis in de schuur het speciale al jaren niet gebruikte onderdeeltje hebt wat je hier nodig hebt.

Over 2 weken hopen we weer wat van ons te laten horen. Gods zegen en bescherming toegewenst.

Aart en Ria.