© ROKI Foundation Holland

ROKI

7 juni 2017

 

Lieve vrienden, bekenden en belangstellenden,

 

Hierbij ons laatste ‘Ons avontuur’. Voor degene die denken: mooi daar zijn we vanaf, nou mooi niet. Dit is de laatste omdat we op 8 juni voor 2 weken vakantie naar Nederland gaan. Even rusten en opladen, kinderen en kleinkinderen in persoon zien en spreken, familie bezoeken en even niet 6 dagen bezig zijn met anderen.

 

We hebben de laatste weken weer allerlei belevenissen meegemaakt en een compilatie daarvan willen we met jullie delen. Een compilatie omdat jullie anders uren zouden moeten lezen.

 

In het lege klaslokaal bij onze caravan heeft Kerub een kledingwinkel ingericht. Via Attila en Sandra komt vanuit het buitenland dozen met hulpgoederen en die zijn niet altijd allemaal nodig. Na het uitzoeken van de dozen zijn deze op tafels geplaatst en op woensdag komt de lokale bevolking kijken wat er is en inkopen doen. Voor 99% is dat kleding. Het doel is laagdrempelig te zijn en de goederen tegen een lage prijs te verkopen. Eigenlijk zou je het zo kunnen weggeven, maar mensen hebben ook hun trots. Nu betalen ze er voor, dus je leeft niet van het gegeef. Zo helpt Kerub de lokale bevolking en krijgt daarvoor een kleine vergoeding. Daar bijna 90% van de lokale bevolking 60 plus is, moeten velen leven van een heel klein pensioen en daar kan je eigenlijk geen kleding van kopen. Maar door deze constructie kan het wel.

 

Vandaag stond ik, Aart, onze was op te hangen. Voor ons niet opzienbarend, maar hier is het bijna voorpagina nieuws. Maar dat terzijde. Er kwam een oude vrouw aanlopen en wees naar de deur van het lokaal, terwijl zij naar haar versleten broek wees. Oké duidelijk, ze wilde een broek kopen, dus ga gerust naar binnen. Twee tellen later kwam ze naar buiten met zo’n slobber trainingsbroek. Uit de gebaren begreep ik dat ze de prijs wilde weten. Öt Lei = 5 Lei = ietsje meer dan een Euro. Het is tenslotte ook buiten de openingstijden, dus extra werk, toch? Ze ging met haar hand over de plaats waar haar borsten zaten en vroeg of zei iets. Ik begreep dat ze een BH wilde. Die hing tussen de was, dus die liet ik zien, maar dat was kennelijk niet de bedoeling. We begrepen elkaar niet, waarna ze langzaam haar bloes vanaf beneden begon open te knopen. Dan weet je even niet waar je moet kijken en wat je moet doen. Gebaren gemaakt dat ze dat niet moest doen en achter me aan moest lopen naar Ibolya, de werkster die uiteraard Hongaars spreekt en voor ons ook Engels. Oef, wat ben je dan extra blij met haar. Bleek heel anders dan ik begreep. De vrouw was geopereerd aan haar borsten, ze had dus geen borsten meer en dat verhaal wilde ze even kwijt. Dan voel je je eigen echt rot voor de gedachten die je had. Vervolgens bleek dat ze geen geld had en wilde betalen als ze haar pensioen kreeg. Geen enkel probleem, ze mocht eventueel de broek voor niets meenemen. Later hadden we even contact met Sandra die vertelde dat ze voor zo’n broek 1 of 2 Lei vroeg. Dan voel je je helemaal rot. Als ze komt betalen krijgt ze zeker weten haar geld in wisselgeld terug. Opschrijven is een beetje herbeleven en dan ben je dankbaar voor je gezondheid en de status van leven die we hebben. Zo’n belevenis geeft wel weer te denken als westerling. Tussenhaakjes: we hebben haar niet meer gezien, maar wij werken niet in de winkel. Waarschijnlijk is alles goed gekomen, maar de belevenis en de gevoelens wilden we even delen.

 

Kerub heeft een probleem. In de weekenden werkte hier een vrouw, maar die was niet tevreden en vertelde dat aan iedereen, maar niet aan Attila en Sandra als verantwoordelijken. Om een lang verhaal kort te maken: ze werkt niet meer. Nu gaan de kinderen het weekend naar huis. Dat is een probleem even los ervan dat de kinderen niet naar huis willen. De vrijdag ervoor zijn ze niet te genieten. Als ze weer aankomen is de werkster twee dagen bezig om hen weer toonbaar te maken en hun kleding te wassen. Er wordt gezocht naar oplossingen, maar dat kunnen Attila en Sandra niet alleen. Helpen jullie mee door dit voor te leggen in jullie gebeden? Heel erg hard nodig.

 

De dierentuin was trouwens een groot succes. Het was 1 juni kinderdag en de toegangshekken van de dierentuin stonden wijd open. Iets voor de dierentuinen in Nederland? Wel moesten de volwassenen betalen, maar met geheel open hekken zonder een controle piefje, geloven we niet dat er veel volwassenen betaalden. Het was gezellig druk en probeer dan maar eens 11 kinderen te controleren. Maar Sandra heeft dat allemaal onder controle, en dat zeggen we niet omdat ze onze dochter is en wij op haar en haar man erg trots zijn. Elke volwassene moest twee kinderen in de gaten houden en dat is te overzien, tenminste …… wij kregen een paar van die ondernemende spring in het veld kinderen. Als je ze even ziet, zijn ze weer ergens anders. Maar genieten, genieten en nog eens genieten. Bij de apen uiteraard wezen we naar een aap en noemden de naam van een jongen. Hilarisch, want de voor ons aangewezen aap leek helemaal niet J. Toch? Elk kind keek met grote ogen naar een ander dier. Zo zie je dat elk kind iets bijzonders heeft. Maar toen het mannetjes leeuw ging zorgen voor het nageslacht (???) gingen de ogen nog meer open. En toen het vrouwtje na de daad op haar rug ging liggen rollen, ging er een gegrinnik rond, niet alleen bij de kinderen. Seksuele voorlichting in de praktijk?? Zonder gezeur van mag ik dat of mag ik dit, ja, dat komt ook voor, zelfs geen ijsje of flesje drinken, gingen we door naar de speeltuin buiten de dierentuin. Daar begonnen ze heel onwennig de toestellen te verkennen. Zeker is zeker, dus ga je gewoon van de glijbaan af, ren je rond en ga je van de glijbaan af en dat een half uur lang. De rest van de toestellen is natuurlijk best wel leuk, maar deze weet je wat hij doet, die anderen zijn zo vreemd!!! De anderen gingen in zo’n op een paal hangende piramide waar je heel veel kinderen in kwijt kunt. Dus behalve de glijbaan figuur zat daar heel Kerub en de families in. Twee volwassen mannen liepen het ding rond te draaien, dus succes verzekerd. Na een uurtje kon elke volwassene zijn toegewezen kinderen weer bij elkaar zien en gingen we naar het huis van Attila en Sandra. Het was intussen bijna drie uur, dus honger, honger en dorst. Onvoorstelbaar, maar er was pizza besteld en bezorgd. Na een voorzichtig proeven werd het ene stuk na het andere stuk naar binnen geschoven. Ook waren er nog zo’n acht flessen frisdrank en na afloop een kuipje met smaakjes yoghurt. Dat is nou echt kinderdag of niet?

 

Daarna hadden we het probleem van de vorige alinea. Het Pinksterweekend moesten de kinderen naar huis en wij hadden de vervelende taak dat mee uit te voeren. Gelukkig dat ze nog een thuis hebben, maar zouden ze thuis kunnen hebben vertellen hoe ze die dag hebben ervaren en wat ze hadden gedaan? Helaas denken we van niet. De verhouding kinderen versus ouders is in deze gezinnen helaas heel anders dan wij gewend zijn.

 

Tweede Pinksterdag, die ze hier trouwens niet vieren, meestal werkt men gewoon op die dag, mochten we mee om Noémi op te halen. Dan schrik je toch even, want hun leefomstandigheden zijn mensonwaardig. Aan de andere kant gilde en krijste Noémi want ze bij mama wilde blijven. Da’s even niet leuk, zeg maar echt belabberd om te horen en mee te maken. Sandra pakte, gezien haar ervaring, door en na vijf meter, dus bij de auto, was het bijna weer over. In de auto ging het helemaal over en babbelde ze voluit en een kilometer verder sliep ze al. Dat is dubbel, al is moeder absoluut niet in staat het kind op te voeden, die moederband is er wel. En gelukkig, want Kerub wil die band laten bestaan, alleen moet het kind een kans krijgen op goede voeding, fatsoenlijke opvoeding en naar school of ovada (kleuterschool).

 

Moeder gaf trouwens aan dat Noémi maar niet meer terug moest komen, want ze tiranniseerde het hele huis. Knijpen, bijten van haar broertje, en gillen als ze haar zin niet kreeg. Dat heeft ze nog twee dagen in Kerub vol gehouden. Koste een preek, een vermaning en op het laatst een tik op haar blote billen. Toen werd ze even apart gezet en kwam de boodschap bij haar binnen. Je moet je wel redelijk gedragen en dat is natuurlijk wel heel erg moeilijk.

 

Zo we gaan stoppen. De komende twee weken zijn we in Holland en daarna gaan we weer aan de klus. De groentetuin moet weer schoon worden, er moet een stelling in de racta (bergkast of beter een inloopkast van 3.00 x 1.80) gebouwd worden en er moet een deur met kozijn geplaatst worden. De financiën daarvan komen van Stichting ROKI uit Nederland, waarvoor we hier werken. Laten jullie de Stichting dat kunnen blijven doen?

 

Weer een oproep om een vrijwilliger (m/v) voor een langere termijn. Is er nou echt niemand die dit mooie werk wil komen doen? Kennen jullie nou echt niemand die jullie in contact zouden willen brengen met ons of Kerub? Zeker weten dat er meerdere mensen zijn die willen, alleen weten die het zelf nog niet. Gezien de taal is het getuigen zijn met de daad. We horen graag van jullie. Zou mooi zijn als we een paar vrijwilligers in de wacht zouden moeten zetten!!!

 

Met hartelijke groet,

 

Aart en Ria.