© ROKI Foundation Holland

ROKI

9 oktober 2017

 

Lieve familie, vrienden en belangstellenden,

 

Hier is onze 7e Ons Avontuur. We hikken telkens er weer tegenaan om dit te schrijven. Niet omdat we weinig te vermelden hebben, maar we moeten keuzes maken en dat is erg moeilijk. Maar we denken dat we ook dit keer een verantwoordde keuze hebben gemaakt. Veel leesplezier, wij hebben in elk geval veel schrijf plezier.

 

We beginnen met een verhaaltje dat hopelijk ons aller ogen zal openen voor waar we mee bezig zijn.  De ham moest worden gerookt en voordat dit gebeurde werd de ham gekookt. De vrouw des huizes, inderdaad hier is de rolverdeling nog echt traditioneel, sneed van de zijkanten van de ham een stuk af. Daarna deed ze de ham in de ruime pan. Iemand vroeg haar waarom ze dat stuk eraf sneed. Simpel antwoordde ze, dat haar moeder dat ook altijd deed en daarom deed zij dat ook. Haar moeder werd bezocht en aan haar werd dezelfde vraag gesteld. Dus waarom zij een stuk van de zijkant van de ham sneed. Nou antwoordde ze, het antwoord is erg simpel, omdat de ham niet in de pan paste. Ik had toen geen grotere pan en toen ik de zijkant eraf sneed paste het wel.

Dit verhaal is echt gebeurd en leert ons dat we niet alles klakkeloos moeten overnemen van onze ouders of grootouders, maar gewoon even moeten vragen waarom het gebeurde. Ouders of grootouders hebben de taak hun handelen toe te lichten om geen scheef beeld te krijgen bij hun kinderen. Hoe vaak we hier niet begrijpen (horen is wat ingewikkelder door de taal), dat men het doet zoals de ouders en grootouders het deden en dat het toen goed was. Waarom zou je een goed werkend iets veranderen? Helaas. Er zijn auto’s gekomen om makkelijker en sneller ergens te komen, computers om iets te zien of na te kijken. Niet altijd een zegen, maar wel in beweging.

 

Zoals de meesten van jullie wel weten geloven wij in God, die alles bestuurd. Zo ook in het volgende onderwerp. Jullie zullen lezen dat Gods wegen voor ons onbegrijpelijk zijn, maar dat Hij alles bestuurt en leidt. Tijdens een werkweek in Westendorp ontmoetten wij Hans uit Alphen aan de Rijn. Bleek dat hij ook regelmatig in Roemenië kwam en dan is het gespreksonderwerp wel te raden. Wij verblijven daar natuurlijk langer en hij zei dat als hij in Roemenië was, ons zou komen bezoeken. Dat heeft hij gedaan en helaas waren wij net een weekend werken bij onze kinderen. Op de tafel in de voortent lag een brief van Hans met zijn telefoonnummer. Hij zou die donderdag naar Nederland reizen en wij ook. We belden hem en we spraken af dat hij naar het vliegveld met ons zou meerijden. In de auto vertelde hij waar hij mee bezig was geweest. Vijf weken klussen bij Timulazu. Daar hebben ze een programma waar ze jongeren, voornamelijk uit kindertehuizen, helpen naar een toekomst. Dit doen ze in vier fasen van een half jaar en als alles goed gaat hebben de jongeren dan huisvesting en een baan, dus een toekomst. Voor ons was dat gebedsverhoring. Hier bij Kerub is een jonge vrouw van 25 jaar, die we kenden als klein meisje in Lidia Home waar Sandra toen is begonnen aan haar leven in Roemenië. Wij geloofden stellig dat zij niet zo maar onze buurvrouw was geworden. Zij mocht hier verblijven omdat ze geen geld, huis of werk meer had. Na ons verblijf in Nederland zochten we contact met Evi, de verantwoordelijke van Timulazu. We zijn daar een ochtend wezen kijken en praten en inderdaad, dit was wat we zochten voor deze jonge vrouw. Maar ze moest nog twee dagen komen voor de selectie. Wij brachten haar daarheen en haalden haar ook weer op. De andere dag werd bekend dat ze daar 8 november kan komen en het traject mag volgen. Gebedsverhoring. Ook met verwondering hoe een gezellig gesprekje in Nederland tot zegen kan worden voor deze jonge vrouw. Dank u wel God dat U Hans, de jonge vrouw en Evi op ons pad bracht.

 

Hier gaat alles gewoon door. De kinderen zijn soms gewoon darmen, die je het liefst achter het behang zou plakken, ware het niet dat ze hier muren sauzen en geen behang hebben. Daarnaast zijn het natuurlijk kinderen die gewoon kind proberen te zijn. Probeer die maar eens te leren dat als een boom vol appels is, je beter een maand kan wachten tot de appels rijp zijn in plaats die kleine gifgroene appels al op te eten. Heus het lukt ze zonder buikpijn of diarree. Ook de blauwe druiven kan je beter plukken als ze blauw zijn en niet als ze nog groen zijn. Regels? Een appel per kind per dag. Aartbacsi egy alma (één appel)? Igen, egy alma (ja één appel). Geen word Frans dus. Komen ze terug met inderdaad één appel in de hand en met bolle broekzakken. Moet je dan boos worden of gewoon in de lach schieten in een hoekje van het terrein? Wie het weet mag het zeggen.    

 

Ze moeten ook werken. Ze hebben bergen huiswerk, maar aan sommigen is dat niet besteed. Ze moeten nu één uur huiswerk en één uur houthakken. De baas buiten is Aart en die probeert ze te leren om te werken. Om de 5 minuten hoort hij: Aartbacsi kész? (Oom Aart, klaar?) Daar wordt je na een half uur stevig vervelend van en soms helpt een stevige scheldpartij. Dat gebeurt dus in het Nederlands en zelfs dat helpt. Kennelijk zijn de woorden niet belangrijk, maar het geluidsniveau en de intonatie. Wie herkent dit niet bij de eigen kinderen? Wel proberen niet echt boos of geïrriteerd te zijn, maar dat is best wel lastig.

 

We hebben van Stichting ROKI geld gekregen om een elektrische kettingzaag aan te schaffen en daar werken ze ook mee. Best wel een gevaarlijk ding, maar de oudste, nu 15 jaar, weet zijn verantwoordelijkheid en doet het best wel goed. Zijn taak, hakken met de bijl, is doorgeschoven naar de volgende jongen, 11 jaar en als hij niet klaagt dat het zo zwaar is doet hij het best goed. De andere kinderen werken met de korte bijl en dat is een goede oefening. Het hout wordt door kinderen aangeleverd met de kruiwagen (dat is een hele eer) en brengen het naar ons nieuwe houthok. Daar staan weer kinderen het ‘netjes’ op te stapelen. Bij elkaar hebben we nu zo’n 40 kuub nog te verwerken hout, dus kunnen ze nog blijven klussen.

 

Er is een nieuw kind bij gekomen, Krisztina, 3 jaar oud of jong. Ze is hier nu met haar drie broertjes en haar zusje. Jammer dat die familie zo’n toeleverancier is, maar het is in het belang van de kinderen. Moeder heeft een maand geleden haar 8e kind gekregen en daar heeft Ria in ons vorige bericht over geschreven. Met Krisztina gaat het goed. Even was er sprake van pikorde met Noémi, haar leeftijdgenootje, maar de vrede is gesloten. Ze is er nu een week en het lijkt wel of ze er heel haar leventje al is.

 

Nog twee weken en dan bewegen we ons weer naar Nederland en hebben gepland daar 26 of 27 oktober aan te komen. Als we daar aan denken worden we weer verscheurd door emoties. Wat verlangen wij naar onze kinderen, kleinkinderen, familie, vrienden, broeders en zusters in Nederland, maar we moeten ook afscheid nemen van iedereen hier. Als we daar nu al aan denken komen de emoties al naar boven. Waarschijnlijk gaan we zitten huilen van verdriet voor beide kanten, verscheurd, fijn om naar Nederland te komen, maar waardeloos dat we hier weg moeten. Bid voor ons en als je niet gelooft, denk aan ons. We hebben het nodig.

 

Tot die tijd moeten er nog vele klussen gedaan worden. Afmaken van begonnen dingen. Elk beëindigend klusje is weer een stapje dichter bij afscheid nemen en dat vinden wij nog steeds waardeloos (een ander woord weten we daar niet voor), vergeef ons dat woord.

 

Voor de goed oplettende lezer nog even een klein berichtje. Wij kwamen er achter dat we vergeten zijn om Ons Avontuur 5 te maken. Die ontbreekt dus. Of we hebben ons vergist in een cijfertje en een vergissing toegeven is moeilijk. Daarom schreven we dat we het zijn vergeten te maken. Als iemand er echt op staat, maken we er nog wel een hoor, maar alleen op nadrukkelijk verzoek!?!?!   

 

Met hartelijke groet,

 

Aart en Ria