RONDZENDBRIEF VAN SANDRA

Maart 2011

Beste familie, vrienden en kennissen,

Het is echt ontzettend lang geleden, dat ik een Rondzendbrief heb geschreven. Ook dit keer zal hij anders zijn dan anders, want het zal dit keer niet gaan over mijn werk in Lidia Home.

Er is mij gevraagd of ik over mijn eigen leven wil vertellen. Dit vind ik best moeilijk, maar het moet er een keer van komen.

Als sinds half mei 2010 loopt ons leven niet zoals gepland. We hebben toen ons tweede kindje, Róbert József gekregen, die ziek bleek te zijn. Na vele operaties, veel spanningen, gebeden, tranen, maar ook veel vreugde, vooral voor de kleine dingen, hebben we de beslissing moeten nemen om Róbert over te laten vliegen naar een ziekenhuis in het westen. Dit omdat op het laatst de artsen in Roemenië niet meer wisten wat ze met Róbert konden doen. Het was echt een gevecht voor zijn jonge leventje. Het was zelfs zo dat Robi alleen overgevlogen kon worden als hij 4 dagen geen operatie zou ondergaan .... wat moeilijk ging, omdat hij operatie na operatie moest ondergaan, maar gelukkig hebben we hem na 8 operaties toch naar België kunnen krijgen. Hier hebben ze een spoedoperatie moeten doen i.v.m. darmperforaties en hebben ze stukjes darm voor onderzoek weg genomen. Wat later de definitieve uitslag gaf dat hij de ziekte van Hirschsprung heeft.

Hierna is het even stil geweest en was het wachten op 1 december 2010. Dan zou de lang verwachte operatie plaats vinden, die Robi's niet werkende darm zou verwijderen en zijn stoma's opheffen. Dit als de darmen in goede conditie zouden zijn. Helaas was dit niet het geval. De darmen waren nog in slechte staat, vandaar dat ze hem weer moesten sluiten, zonder verder resultaat. Dit was echt een ontzettende domper. Maar je moet weer verder, verder met leven van dag tot dag, want plannen doen we tegenwoordig niet zo veel meer.

Er werd besloten dat ze de operatie nogmaals willen herhalen in april 2011. 6 april om precies te zijn. Dat is dus waar we nu op wachten. Het is nog geen 2 weken meer en we voelen de stress. Ongeloof dat het dit keer wel zou lukken, maar waarschijnlijk komt dat omdat het nu al zo vaak niet goed is gegaan en we elke keer een 'kink' in de kabel moesten verwerken.

Het is echt ontzettend moeilijk om je leven over te geven. We planden ons leven zoals we gewend waren, wanneer we naar Nederland zouden gaan, wat en wanneer we zouden vernieuwen aan ons huis, wanneer Anna naar de kleuterschool zou gaan etc. etc. Maar tegenwoordig gaat dit niet meer zo. Je plant wat je gaat eten, wie er bij Robi in het ziekenhuis blijft, wat we aantrekken, waar we heen wandelen etc. etc. Maar we plannen ons leven eigenlijk niet meer in grote lijnen. Vooral ik heb er moeite mee om erover na te denken, hoe het zou zijn als de operatie straks zal lukken en daarna ontslagen te worden uit het ziekenhuis. Zou dat betekenen dat we Róbert's verjaardag (13 mei) in Nederland mogen vieren? Dat broer en zus eindelijk echt aan elkaar kunnen gaan wennen? Wij samen Papa en Mama mogen zijn en niet apart één voor Robi en één voor Anna? Dat Robi zich normaal kan ontwikkelen zonder belemmerd te worden door zijn stoma’s en, niet te vergeten, al die kabels? Oma eindelijk bij Opa mag blijven? We kunnen gaan plannen naar huis te gaan?.....Tja, ik probeer te hopen, maar vind dat nog erg moeilijk. Attila is hier verder in. Hij gelooft voor de honderd procent dat Róbert genezen zal worden deze keer. Volgens hem is dat wat God echt van ons vraagt. Hij vraagt om te geloven. Atti kan dat.

Ik voel een gezonde jaloersheid.

Anna is al een echt dametje aan het worden. Ze weet wat ze wil en laat dat ook goed merken. Laatst schreef iemand, dat het een geboren leidster is, dat deed me goed, want ik zag haar eigenwijsheid en haar geregel niet altijd even positief. Ze regelt echt alles voor je, al is ze pas 2 jaar en 8 maanden. Ook snapt ze alles en let ze constant op haar omgeving of alles wel goed gaat. Zo zegt ze tegen ons, als we in de auto gaan zitten, dat we wel onze gordel moeten omdoen of als ik mezelf stoot dat ik er crème op moet smeren, dan doet het geen au meer of dat Papa moet gaan scheren, omdat hij prikt. Ook heeft ze volop fantasie, kan uren met haar pop spelen, waar ik mezelf vaak in terug zie. Ze geeft dan ook de fles, doet een schone luier om, maar wisselt ook de stoma van de pop. Als ik haar vraag of de pop poep in de luier heeft zegt ze: “NEEHEEE in de stoma, Mama!!!”

Stoma's verwisselen is niet altijd even gemakkelijk. Soms zit het me echt heel hoog. Vooral als het meerdere keren per dag moet, omdat Robi zo bewegelijk is. Hierdoor heeft hij erge irritaties op de huid, wat dus pijn doet bij hem. Hij huilt niet veel, maar dan is hij toch erg verdrietig. Het is voorgekomen dat Anna net in de buurt was, toen ik het niet meer zag zitten en ik van ellende ook huilde.....Anna kwam bij me staan en sloeg haar armpjes om mijn benen heen en zei: Hoef niet huilen Mama, zo weer over!” en ging toen naar Robi's hoofdje en gaf er een kusje op en zei: Zo nu niet huilen, want doenie meer au!” Toch bleef ze voor de zekerheid de hele tijd in de buurt. En vroeg toen we eindelijk zaten of ik nog 'dietig' (verdrietig) was. De dagen erna speelt ze dit alles na met haar pop. Maar dan krijgt haar pop ervan langs, omdat hij Mama aan het huilen had gemaakt?!?!

Dit zijn van die momenten die je haar graag had willen besparen, maar dat kunnen we niet. Ze heeft een hoop door en wordt snel groot. Ik hoop dat ze later geen nare herinneringen heeft aan deze periode. We proberen haar zoveel mogelijk uit te leggen van de situatie. Van de week heb ik haar uitgelegd, dat Robi weer geopereerd moet worden om beter te worden. Ze reageerde: 'Ja, Jobi (Robi) heeft au en dokter moet Jobi maken. Pleister erop en kusje en Jobi is beter....dan komt Jobi ook in gjote bed.” ('s morgens mag Anna even in ons bed voordat we eruit gaan). Tja, eigenlijk klinkt het op deze kind-simpele-manier veel beter. Dit was haar uitleg en ze leek het begrepen te hebben.

Onze relatie met elkaar is ook erg versterkt. We praten veel met elkaar en begrijpen elkaar goed. Attila houdt ervan om wat te doen, vooral bij stress, hij kan niet stilzitten. Hij is dus, helaas, nu druk bezig met de verzekeringspapieren in orde te maken, want dat loopt ook niet zo soepel.( Simpel uitgelegd: de Roemeense verzekering staat garant voor de volle 100%, als dit allemaal op 1 factuur komt. Hier in België is het zo, dat één derde deel van de factuur naar de ouders zelf wordt gestuurd, die dat dus zelf moeten betalen. De Roemeense verzekering heeft ons te kennen gegeven dat, als we dit zouden betalen, ze dit niet konden terug betalen. Nu probeert Attila dus dat ook deze één derde deel op één factuur naar onze verzekering kan gestuurd worden, wat tot nu toe nog niet is gelukt!!) Ik hou me liever stil, hou me er echt buiten want het is meer dan genoeg die operatie. Voor Attila is het natuurlijk ook vervelende bijkomende stress, maar gaat hier gelukkig goed mee om. Ik daarentegen kan dit nu echt even niet aan mijn hoofd hebben en lijk soms een beetje labiel. Ik heb nooit echt gehouden van het regelen van financiën. Maar dit laatste halfjaar hebben zulke ongelofelijke kosten meegebracht, dat het me soms uit me slaap houdt en het liefste een loterij win, zodat we er gauw overheen zijn. Het maakt me echt stil, dat er zoveel familie, vrienden en vaak verre kennissen, aan ons denken ook financieel. We zijn er nog niet, maar het doet ons echt ontzettend goed, dat we er niet alleen voor staan.

Iedereen kent de tekst wel: 'De Here is heel dicht bij mensen met groot verdriet, Hij helpt hen die gebroken zijn.' Door alle zorgen rondom Robi ken ik de woorden niet alleen, ik heb het mogen ervaren! Ik ervaar echt zoals dat in een lied gezongen wordt: “dat een leven zonder echt veel zorgen juist een kloof maakt tussen U en mij!” Nu ik Hem zo hard nodig heb, overbrugt Hij die kloof, Hij spreekt zo krachtig..... helaas ben ik vaak ongelovig!! Voorheen toen alles 'gewoon-z'n-gangetje' ging hoorde ik Hem veel minder dan nu.

We kunnen er echt een heel boek over schrijven hoe wij Hem hebben mogen voelen in deze intensieve periode van ons leven. Hij staat nog steeds naast ons, ook nu we aftellen voor de operatie. Hij wil niet dat Róbert ziek is, maar kan ons hierin wel gebruiken. Ik bid dat we gebruikt mogen worden.

Ik ga maar eens afsluiten. Dit was dus echt een heel andere rondzendbrief dan anders. Ik hoop dat we binnen kort weer gewoon kunnen schrijven over de beslommeringen rondom Lidia Home.

Ik zou u willen vragen de tieners van Lidia home niet te vergeten, ze hebben jullie gebed hard nodig! Wilt u ook bidden voor de komende operatie. Bidden voor herstel!!!

Hartelijke groeten,

Fekete Attila, Anna, Róbert en Sandra

Bericht van de ouders van Sandra:

Veel mensen hebben hen financieel geholpen. Onze hartelijke dank daarvoor. Toch blijven er financiële zorgen. Als iemand (nogmaals) wil sponsoren, dan kan dat naar de Stichting ROKI o.v.v. ROBI.

Aart en RiaHet adres van Sandra is: Giften blijven welkom op

Corunca 165 bankrekening 1352.75.717

Jud. Mures 547367 t.n.v. Stichting ROKI te Wilnis

Romania Correspondentieadres:

E-mail: Trilgras 25, 3648 JC Wilnis

sandravanrijssel@yahoo.com telnr. 0297-282022

E-mail : contact@roki.nl

Het adres van het kindertehuis is:

Lidia Children Home

Str. Mihai Eminescu 30

Tirgu Mures

Romania 4300

tel.nr. 00 40 265 21 43 61

fax nr. 00 40 276 21 49 10

E-mail : office@lazarenum.ro

Stichting ROKI heeft een eigen website : www.roki.nl.

Giften via de Stichting ROKI zijn aftrekbaar van de belasting als gift voor een goed doel.

Help ons helpen