RONDZENDBRIEF VAN ATTILA
Mei/Juni
2011
Lieve
broeders en zusters,
In de afgelopen maanden ben
ik er aan gewend geraakt om brieven te schrijven, om op die manier onze
Roemeense familie, vrienden en broeders en zusters vanuit België te informeren
over Robi’s en onze situatie. Dìt is een bijzonderder brief, ik zou bij wijze van
grap kunnen zeggen dat ik een draai maak van 180 graden, want nú zijn de
geadresseerden de Nederlandse familie en vrienden, aan wie tot nog toe Sandra
en mijn schoonmoeder regelmatig schrijven.
“In mijn onbezorgdheid dacht
ik: ik zal nimmer wankelen.” Psalm 30:7
Dit bijbelvers weerspiegelt
een beetje mezelf, vóór Róbi werd geboren totdat na 2 dagen dat hij een
bepaalde ziekte bleek te hebben. Opgegroeid in een niet actief christelijk
gezin, was het mijn oma, die mij voor het eerst heeft leren bidden en naar de
kerk te gaan. Later toen er in de wijk, waar ik woonde, een nieuwe kerk werd
gebouwd, begon het me te interesseren, wat er binnen die nieuwe muren gebeurde.
Iets in mij begon te fluisteren dat dáár mijn plek moest zijn. Toen was ik 25
jaar, er startte een jongerengroep voor boven de 20 en ik ging er ook heen.
Door de preken van de dominee, de bijbelse lessen van de groep en de
samenbindende liefde van de jongeren, begon God in mij te werken. Hij heeft
veel werk bij mij moeten verzetten, voordat Hij de vuiligheid, die aan mij
kleefde begon weg te doen.
Ik werd een wekelijkse
kerkganger, begon elke dag de bijbel te lezen, leerde van de levenservaring van
de jongeren van de groep en dat wat ik hoorde begon in mij te werken: het
veranderde mijn zienswijze, met andere ogen keek ik naar de wereld om mij heen.
De veelheid van mijn zonden zag ik in, maar ook dat Christus de prijs al had
betaald. Later kreeg ik ook taken in de gemeente. Na lange jaren van strijd,
vond ik in deze jongerengroep – die langzamerhand voor 30+ was geworden – mijn
vrouw Sandra. We werden een gezin met God. We konden in een mooi huis wonen in
Koronka. Ons eerste kind werd geboren, Anna, we baden om een tweede kind en
Róbert werd geboren, op 13 mei 2010.
Vóór zijn geboorte dacht ik:
we hebben het mooi voor elkaar. Ons huwelijk heeft een goede basis, we hebben
een relatie met God, we hebben een gemeente, vrienden en werk.
Toen hij 2 dagen oud was
openbaarden zich de eerste tekenen dat er iets niet in orde was met hem. Vanaf
die dag zijn er veel gelegenheden geweest om te wankelen. . Zijn leven liep
gevaar, en ik snakte naar adem, kracht en wijsheid, want ik voelde in één keer
dat ik totaal leegliep. Toen gaf God ons door middel van onze voorganger het
volgende bijbelvers: “Uw zoon leeft, en hij werd zelf gelovig en zijn gehele
huis.” (Johannes 4:53). De Heer deed een belofte aan ons en wij begonnen
opnieuw te geloven dat Róberts leven in Zijn hand was. Maar Róberts genezing
kwam niet zo snel als 2000 jaar geleden bij de zoon van de hoveling uit
Kapernaüm. Róberts ziekte duurt tot vandaag voort. Er volgden veel donkere
dalen en mooie momenten, heel veel operaties – vermengt met een gelukkige
glimlach op Róbi’s gezicht - , complicaties, maar tegelijkertijd bleef hij een
ondeugend kind vol levenslust. Het bovengenoemde bijbelvers bracht God mij weer
de afgelopen dagen voor de geest, na zo’n nacht in het ziekenhuis waarin Róbi
onrustig sliep en om 4 uur ontzettend begon te huilen. Het bleek dat de stoma
was losgegaan en door het huilen was z’n buik opgezwollen en was erg hard. Een
harde, opgezette buik betekent dat er een perforatie is. Op dat moment stortte
alles opnieuw in, ik geloofde vast dat hij weer geopereerd moest worden en ik
dacht er al aan om Sandra te bellen, midden in de nacht, hoe moest ik het haar
vertellen? Toen kwam de dokter, Robi werd rustiger en het bleek dat er niets
aan de hand was. Ik was het die zo geschrokken was. Maar, dit is de
gemoedstoestand waarin we leven, want Robi heeft al 5-6 keer een perforatie
gehad. Dus dit zijn zulke momenten dat ik, ondanks mijn geloof en vertrouwen,
wankel.
In de 2 maanden ziekenhuis in
Roemenië, wist ik voor mezelf dat Róbert mijn zoon was, maar ik begreep hem nog
niet. In het ziekenhuis was Sandra bij hem, ik werkte. Elke dag kwam ik op
bezoek, maar omdat hij lange tijd op de IC lag, gebeurde het wel dat ik hem
niet kon zien. En als ik hem zag mocht ik maar een paar minuten bij hem zijn.
Zo had ik niet echt een band met hem. Daarna kwamen we in België, Brussel
terecht. Ver van ons huis, gemeente en werk, alles was nieuw. Maar als gezin
konden we samen zijn, wel niet met z’n vieren bij elkaar maar toch dicht bij
elkaar. Ik kon meer tijd doorbrengen met òf m’n ene òf m’n andere kind. Wanneer
ik in het ziekenhuis ben, ben ik 24 uur bij Robi en als ik thuis ben en m’n
schoonmoeder is in Nederland, ben ik 24 uur bij Anna. Deze mogelijkheid heeft
mooie gevoelens bij me naar boven gebracht. Ik weet niet hoe andere vaders dat klaarspelen,
maar tot nog toe lukte het niet verstand en gevoel samen te laten gaan: ik was
bezorgd, bad en liep het vuur uit m’n sloffen voor Róbert, maar om fysiek zo
veel tijd samen met hem te zijn, daar had ik geen gelegenheid voor. In deze
uren kan ik genieten van mijn kinderen. Ik leerde m’n zoon en zijn kleine
wereld kennen, leerde wat hem gelukkig maakt en dat hij het echt kan waarderen
als ik er ben. Hij leeft op als ik voor hem zing en als ik hem knuffel gekliederd
hij lekker m’n bril. Soms kan hij erg ondeugend zijn, dan draait hij zijn hoofd
om als ik naast hem sta, maar als er plotseling een dokter binnenkomt, zoekt
hij me onmiddellijk op en wordt rustig als ik bij hem ben.
Róbert is nu 11 operaties en
3 kleinere ingrepen verder, waarbij hij even weggemaakt werd om
een kateter aan te brengen, of dat werd geprobeerd, want één keer is dat niet
gelukt. In totaal heeft hij meer dan 36 uur in de operatiekamer doorgebracht.
Dit waren de moeilijkste uren van mijn leven. De wanhoop, maar tegelijkertijd ook
de hoop, de doelloosheid, maar tevens het vertrouwen, de zwakte, maar ook het
opnieuw beginnen, vallen, maar ook opstaan. Ik ging door grote diepte, maar de
Heer was altijd met mij. Hij hield Róberts leven in Zijn hand, meerdere keren,
toen de doktoren vreesden. Hij gaf elke dag kracht door Zijn woord. Nog nooit
heb ik zoveel beloften en prachtige bijbelverzen gekregen als in dit jaar. En
wat nog belangrijker is: er verschenen steeds andere verzen voor mijn ogen die
precies op mijn situatie sloegen. De grote belofte dat Róbert leeft, gaat
steeds met ons mee, maar het is nodig die iedere dag opnieuw te beleven.
Niet alleen de operaties zijn
zwaar, er moeten ook elke dag stoma’s en verbanden verwisseld worden. Soms
moeten er in korte tijd meerdere stoma’s verwisseld worden. Dit is voor Róbert
erg pijnlijk, want het grootste gedeelte zit aan de huid vast en moet
losgemaakt worden. De meeste keren doen we dit zelf, omdat wij meer geduld
hebben dan de assistenten, op wie vele andere kinderen wachten. De stoma’s
blijven moeilijk zitten en rond de aanhechting is de huid erg geïrriteerd.
Daarom huilt Robi erg bij het verwisselen, want het doet écht zeer en door zijn
tranen heen kijkt hij me aan om te vragen: doe jij me nu ook al pijn?
Regelmatig bloedt de huid, dat moet dan met een middeltje schoon- en drooggemaakt
worden, dus de plek wordt ook nog aangeraakt. . Het is erg moeilijk om dat
alles aan te zien en te doen. Te doorleven dat hij veel pijn heeft en dat soms
ook ik hem pijn doe, dan draait m’n maag om.
Er is nog een ander moeilijk
te verdragen ding, namelijk wanneer er bloed moet worden afgenomen uit zijn
kleine aders in z’n arm. Omdat hij nog zo klein is zijn die nog niet zo
ontwikkeld. En vaak gebeurt het dat ze 2 of 3 keer moeten prikken voordat het
lukt de goede plek, een ader te vinden.
Na de 10de
operatie dacht ik: klaar, alles is in orde gekomen. Na de 11de zag
ik niet meer hoe ik uit dit nieuwe dal moest raken, maar de volgende dag heeft
de Heer me gesterkt met de woorden van Psalm 16.
Vanwege de vele slaapmiddelen
en pijnstillers heeft Róbert 2 weken niet gelachen, of als hij probeerde te
glimlachen, werd die meteen overschaduwd door de pijn. Ik was ongerust want ik
voelde alsof ze me mijn zoon hadden ontnomen: hij was niet meer de oude, niet
meer het kind dat lacht naar ieder mens die hij ziet, of gekkigheid uithaalt
met iedereen die over z’n bed gebogen staat. Maar langzaamaan verdween de
uitwerking van de medicijnen en kwam mijn lieve kleine zoon terug, die me
zoveel liefde gegeven heeft tijdens het verblijf in het ziekenhuis. Daar zijn
geen woorden voor. Hij is in ons gezin de sterkste. Hij is Jezus Christus’
kleine soldaat. Hij raakt nooit vermoeid, de doktoren en assistenten verbazen
zich over zijn goede humeur en levenskracht.
Onze dochter Anna heeft een
lievelingsversje wat ze thuis bij de crèche van de kerk heeft geleerd en wat
voor mij veel heeft betekend en nog betekent tijdens de ziekte van Róbert. Het
gaat zo: “ Mijn God is zo groot, zo sterk en zo machtig, er is niets dat God
niet kan doen.”
God is zeker groot, want
hoewel we uit onze thuissituatie zijn gehaald heeft Hij voor andere broeders en
zusters gezorgd, die hier naast ons staan. Deze reis naar België, het verblijf
hier en in het ziekenhuis hebben voor zoveel onkosten gezorgd, dat we soms dachten
dat we die nooit zouden kunnen opbrengen. Maar de Heer heeft heel veel
mensenharten in Roemenië, Nederland en België en andere plaatsen in de wereld
geneigd. Zij helpen ons. En ontelbare mensen hebben gebeden en bidden voor de
genezing van Róbert, ook mensen die hem nog nooit gezien hebben of die ons niet
eens kennen.
God is zeker groot, want
hoewel we zware lasten moesten en moeten dragen was en is Hij altijd bij ons op
deze weg, licht gevend, of bemoediging, kracht en rust. Bovenal gaf Hij Zijn
vrede om deze lasten te dragen. Door het leven van m’n zoon Róbert kan ik
ervaren waarover David in psalm 23 schreef: “Al ga ik door een dal van de
schaduw des doods, ik vrees geen kwaad want Gij zijt bij mij.”
God is zeker sterk en machtig,
want na al die operaties en complicaties is Róbert een gelukkig klein kind en
de mensen die om ons heen staan zeggen over ons dat we zo moedig de situatie
dragen. Wij beleven het meer dat we vaak vallen, maar we kunnen ook altijd weer
opstaan. De Heer houdt zich aan Zijn belofte.
Er is niets dat Hij niet kan
doen. Natuurlijk weten wij niet waarom deze dingen met ons gebeuren, weten we
niet hoe en wanneer het voorbij zal zijn, weten we niet hoe en op welke manier
we de rekeningen zullen betalen en hoe we iedereen zouden moeten bedanken, maar
voor Hem is niets onmogelijk. Dit geeft geestelijke rust, zodat we onze energie
niet verdoen met andere dingen, maar nu sterk en met vertrouwen elke dag naast
Robi kunnen zijn.
Róbert moet nu leren eten,
tot nog toe mag hij wat groente en fruit eten, naast zijn melk. Voor zijn
leeftijd en gewicht zou hij nu elke dag 1200 ml melk moeten drinken. Zijn maag
verdraagt dit al wel, maar hij neemt slechts een deel van die hoeveelheid tot
zich via zijn mond. De rest wordt via de neussonde in zijn maag gebracht. Dit
is een nieuwe opgave voor ons: ons kind leren eten. Maar deze opgave vult ons
met blijdschap, want het betekent dat Róbert gewoon kan eten en niet meer
afhankelijk is van kunstmatige voeding.
Als we dit alles overdenken
kunnen we zeggen dat “de rechtvaardige uit geloof zal leven” (Hebreeën 10:38)
en dat met de hulp van de Heer we “niet van degenen zijn die zich vreesachtig
terugtrekken en verloren gaan, maar van degenen die geloven en het leven
verkrijgen.” (Hebreeën 10:39)
Lieve Hollandse familieleden,
vrienden, kennissen en onbekende broeders en zusters: bedankt voor alles wat
jullie voor ons hebben gedaan en doen!
Liefs Fekete Attila.
Kelt, België Zaventem
Watertorenlaan 68, 1ste etage, 4 mei 2011.
Bericht van de ouders van
Sandra:
Veel
mensen hebben hen financieel geholpen. Onze hartelijke dank daarvoor. Toch
blijven er financiële zorgen. Als iemand (nogmaals) wil sponsoren, dan kan dat
naar de Stichting ROKI o.v.v. ROBI.
Giften blijven welkom op
bankrekening 1352.75.717
t.n.v. Stichting ROKI te Wilnis
Correspondentieadres:
Trilgras
25, 3648 JC Wilnis
telnr. 0297-282022
Volg Ria’s blog over Robi op www.robi-fekete.blogspot.com
Stichting ROKI heeft een eigen website : www.roki.nl.
Giften via de Stichting ROKI zijn aftrekbaar van de
belasting als gift voor een goed doel.
Help ons
helpen