0297 282 022
info@roki.nl
Trilgras 25, Wilnis

Rondzendbrief Sandra | November 2019 18 november 2019

Beste familie, vrienden en kennissen,

De laatste tijd zoveel beleefd, maar vooral mogen leren, dat het nu eens tijd werd het allemaal op te schrijven.

De verbouwing is in volle gang, je kunt nu aan de drukte merken dat het einde in zicht is. Een groter project als dit, test wel verschillende relaties! Het brengt verschillen met zich mee, andere ideeen, die soms langdurig besproken moeten worden, geduld van ieders kant, soms is het een soort van chaos (alles moet tegelijk, iedereen wil als eerste geholpen worden)maar gelukkig zijn er ook zijn mooie kanten. Het wordt echt ontzettend mooi. Het resultaat mag er zijn! Wij , maar vooral de kinderen, kijken erg uit naar de nieuwe keuken en woonkamer in een. Omdat deze twee in een zullen zijn, zijn ze vooral erg enthousiast dat ze nu ook een televisie in de keuken zullen hebben. Ik heb ze nog maar niet verteld dat de televisie niet naar die woonkamer komt, maar goed laat ze nog maar even genieten van het idee.

Het is mooi te zien dat er zo’n ontzettend hard werkend personeel om ons heen staan. Naast hun normale werk doen ze er tussen door nog van alles, maken schoon, verhuizen de keukenkast, nemen voor lief dat het soms een vreselijke puinhoop is rondom hun heen. En niet te vergeten dat ze elke ochtend voor de werkers een lekkere bak koffie zetten! En niet te vergeten onze “klusjesman”…die deze maanden bijna het opperhoofd van het hele project is geworden. Vele en echt vele dingen mochten we in zijn, hun straatje leggen,want beiden mochten ze hun mannetje staan! Daar zijn we echt ontzettend dankbaar voor!

De bouwers hebben hun best gedaan, doen dat nogsteeds, al zouden wij het vaak iets sneller gezien hebben, maar goed zoals de slager luid: het is en blijft Roemenie! En daar lachen we maar weer even om.

Kinderen. Op dit moment hebben we 8 kinderen. We zouden graag zien dat het huis gevuld wordt tot 12 kinderen. Dit kan zo gebeurt zijn. Maar helaas zijn deze kinderen Roma’s…oftewel zigeuners. Toen we het tehuis opbouwden is ons verteld dat wij geen Roma’s mogen aannemen, want het dorp is daar tegen. Dit wisten we wel, maar toch is het elke keer weer te proberen….Helaas 3 prachtige kinderen wilden we opnemen in ons tehuis, maar daar kreeg ik erg veel tegenwerking bij! Soms krijg je dingen te horen die toch echt tegen bedreiging aan zit. Je slikt en je gaat weer verder, oke soms komt het wel weer hard terug, maar je kan door met je werk doen en je leven leiden. Dat hebben die mooie kinderen niet! Zij blijven in hun uitzichtloze situatie en zullen, als God geen wonderen doet, door gaan met het overbrengen aan, later, hun kinderen van leven in zo’n situatie. Dit maakt me boos, gefrustreerd en tegelijk verdrietig!

Vandaag sprak ik met een vriendin van mij. Een zus in Christus! Zij leeft heel erg mee en staat in gebed naast ons. Ik sprak mijn verdriet uit en mijn ongenoegen over dat God NU wel een wonder mag doen, in plaats van te wachten totdat deze kinderen geen kans meer hebben om kind te zijn….Boos ja! Waarom God geen stokje steekt voor deze kwaadaardige mensen, kortzichtige dorpelingen….Dat ik het zat was tegen de stroom in te zwemmen en dat dat vaak zo het gevoel geeft dat we er alleen voor staan. God lijkt dan zo ver weg. Haar antwoord? “Open je ogen toch eens!” “Dat je zoveel tegenwerking krijgt betekend juist dat Kerub een gevaar betekend voor de mensen in het dorp, ze voelen de strijd, de Macht die daar achter staat. God is aan het werk, niet JIJ! De mensen zijn bang, voelen zich bedreigt, omdat ze voelen dat er meer aan het werk is dan alleen maar mensen handen!”

Tja dat maakte mij echt stil en tegelijkertijd rustig! Het is waar dat als IK dit werk alleen zou doen, dan zouden ze absoluut geen enkele bedreiging voelen, ik ben maar een vrouw, een persoon. Maar doordat God hier achter staat wordt er zoveel verzet, maar tegelijkertijd ook zoveel gestreden. Ik denk inderdaad dat dit tehuis meer is dan alleen een huis met kinderen. Het brengt veel in beweging en dat laat de Satan niet onbewogen! Eigenlijk is dit een heel goed teken.

Hierbij sluit heel goed de preek aan die mij zo bewogen heeft vorige week. Ik dacht altijd maar op zoek te moeten naar Jezus, want er is nog zoveel dat ik verkeerd doe, nog zoveel dat ik niet heb overgegeven aan Hem. Er zijn vaak moeilijke dagen, lastig te overbrugge dingen…..dus ik zal nog wel niet bekeerd zijn. NIET DUS! Het is juist goed dat die dingen op mijn pad komen, want juist daardoor weet ik dat Jezus in mij leeft. De gelijkenis van de wijnzak. Daarom moet je geen verse wijn in een oude zak doen, want die rekt niet mee als de wijn gaat “werken”. En als het gaat werken dan wordt de wijn goed, lekker! Wijn waar geen werking in zit wordt zuur, bitter…..! Die dingen op mijn pad zijn tekenen dat Jezus in mij leeft, dat er gewerkt wordt in mij. Dat kan als Jezus aanwezig is!

Vorige week zei een van de kinderen. Ik geloof niet! Of eigenlijk in geloof niet in de kerk, maar wel in Jezus. Halleluja! Laat dat zo bij al deze kinderen zijn en alle mensen die ook maar iets te maken hebben met Kerub. Misschien alleen maar van ons gehoord hebben, maar al een mening hebben. Laat het zo zijn dat ze Gods handen mogen zien en niet de mensen handen. Niet mijn handen!!

Gebed, dat is wat wij nodig hebben in deze strijd!
Bid voor ons!
Groetjes, Sandra en de vele, vele mensen die wel naast ons staan in deze strijd!